top of page

Een afrofuturistisch drieluik: Hel, aarde, hemel

Joshua Snijders

 

Het verhaal van de oceaan


ligt op de bodem

It does crawl on the beach

Bo por mir’e den e skuridat

In de absolute diepte.

Bruutheid. Grofheid. Kwelzucht.


Iemand drijft op het water.

Coördinaten: 10.92N en -35.42W

Hij plaatst een boei, en nog een en nog een en nog een. Met precisie

alsof hij met een stift een lijn tekent op het water.

This be where it happened. Op 11 mei 1757.

Waar doodsangst regeerde en een klein jongetje

op de veertiende dag onderweg

vermoord.


De stem in de branding: Akiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

tin mester di un monumento.

Hiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer moet een monument komen.

Een gedenksteen. Voor altijd.

drijvend,


tussen the Motherland

en het land van nazaten.

Tussen Amerika en Alkebulan.


De bonanza van een beloofd land was

ook

lucha bringa lucha bringa

de zoektocht naar macht

het scheuren van kleding en lichamen i famianan

de storm op een woeste zee.

Kwaadaardig handelen om egoïstische wensen

van exponentiële groei te vervullen

Parasitair paraderen en schoppen

tegen universele waardes.

Immoreel zondigen tegen een gebod van liefde


Entiero riba laman.

In de schoot van de zee liggen ze begraven.

Zij die ziek werden.

Zij die rebels waren.

Zij die lucha bringa lucha bringa.

Zij die libertat eisten.

Zij die als lichamelijk zwak werden bestempeld.

Zij die kwetsbaar waren.

Zij die optimistisch waren; terug wilden zwemmen.

Zij die stopten met eten en drinken.

Uit protest. Uit angst. Uit pijn. Uit griep.

Zij die als plastic afval werden behandeld.

Weggegooid door Eldorado.

Pero brasá door di Mami Wata.

 



 

Deelplaneet

 

Ramptoeristen en medestanders

Europeanen, wereldburgers en Nederlanders

Trots oranje wimpel en vlag op wang volksgezang zwarte wimpers

Koning Klomp tekende ’n contract met andere leiders.

Resultaat enerzijds

gevangenis waarbij wij allemaal bewakers

maar ik heb een geheim:

Er is een muis in mijn kamer

misschien een hele familie

die geen huur betaalt

ook geen belasting.

 

Anderzijds

het doorkruisen highlighten wegstrepen vervagen

geschiedschrijving niemand stelt vragen.

Constant rennend achter zogenaamde feiten

spinnenlongen jakhart luipaardenstamina

en wij wachten nog steeds op een deus ex machina.

Collectieve postmoderne mozes

peace shalom salaam vrede hotep.


Wij, het meervoudig-wij, schimmel en parasiet.

Symptomen van geërfde metalen megalomanie.

Wieeeeee

zegt dat dit van jou is?

Weeeeelk

decreet maakte dit geldig

met bloed op steen en tulp en zwaard

of met artificieel ruilmiddel waar ook ik gebruik van maak?


Ik:                                signatuur op papier dak boven hoofd.

Ik:                                kauwtje pikkend op croissantkruimels.

Ik:                                wolf terug naar waar voorouders waren.

Nee, ik:                                   regenboog slangenvrouw cirkelend om aarde.


Steek

vaandel van verkenners in brand

inheems-vervolgingen, trucnologie, oude tranen

Ze tekenen een lijn

maken een rechthoek

Plotseling zijn ze er al jaren.


Wat als de maan ook puzzelstukjessss

en elk vak

aanvraagprocedures

en elk vak

ietsje andere regels

en elk vak

burgers ander privilege

begin bij de hoeken

en wie weet toont zich opnieuw de eenheid.


Zijn sterren eigendom?

Behoren wolken tot de lucht?

Is de paling deel van de zee?

En ik?


Ik:                                bruine pelikaan vliegend over je bakstenen muren.

Ik:                                tijgergarnaal routes bepaald door temperaturen.

Ik:                                leguaan die geen last heeft van zwarte strepen op de kaart.

Nee, ik:                                   bordeauxboekjes bewijzen mijn bestaan.

 



 

Le Dieux Noir

Ik ben een god

 

Mijn torso is een tropentuin

de rechterlong een rozenstruik

de linkerlong zonnebloem.


Bronzen pilaren dragen de stem

van een waterval.

De zonnestralen kussen mijn kruin

De maan en mijn halo wisselen blikken uit.

Regenboooogen geven me brasa’s

En ik zweef ietsje boven de grond.

Mijn ruggengraat is een gebedssnoer

zeven Nuestro Padres

twaalf Dios te Salve’s

veertien Rezos a Eleggua


Er klimt een mamba tussen mijn ribben omhoog

en de cobra steekt

z’n kop uit boven de iepenbol.


Mijn zolen schieten wortel ter land, ter zee

en in de lucht violetkleurige vingers

zijn ankhs eindes bestaan niet en de dagen zijn

olijfvormig de nachten klotsen in

mijn buik als kamillethee en rum.


Ik ben een god.

Ik droom

wij als Moko Jumbies

door het veld lopend.


Kleurrrrijk en hoofd in de lucht

vuur in ogen

water in handen.

Dat we de zee mogen dragen als kleding

en de wolken als schoenen.

Maar boven al: dat we onze kracht mogen kennen.



 

Joshua Snijders is een Nederlands-Caribische woordkunstenaar. Hij vraagt zich in zijn afrofuturistische werken onder andere af of we kunnen leren van een koloniaal verleden, gedreven door een kapitalistisch systeem. Of zouden facetten van die geschiedenis zich toch herhalen? In 2021 verscheen zijn debuutbundel Tranen van een Caribiër. In 2022 mocht Snijders mee op het Das Mag Zomerkamp en hij is ook een van de oud-talenten bij de Brabantse talenthub WOLK. Hij is daarnaast medeoprichter en presentator van Podium Sleutelwoord in Leiden.


86 weergaven

Comments


bottom of page